مهدی جان

تو هفته دو زنگ با بچه ها کلاس دارمقرار گذاشتیم یه زنگ کتاب باشه و یه زنگ بحث کنیمانتهای سال که از بچه ها که سوال میکنم اغلب اونهایی که به غیر از نمره و کنکور دغدغه دیگه ای رو نوبر کردن، از بحث و گفتگوهای کلاس به نیکی یاد میکننچند هفته قبل، تو زمان بحث آزاد وقتی دیدم بچه ها خیلی بحث های پیشنهادی اول سال خودشون رو دنبال نمی کنن، ازشون اجازه گرفتم و بجای محور قراردادن سوال بچه ها یه سوال خودم طرح کردماز بچه ها خواستم خیلی جدی جواب بدن به این پرسش:"اگر بهت بگن یکماه به انتهای زندگیت بیشتر نمونده چیکار میکنی تو اون فرصت باقی مونده؟"هرکدوم از بچه ها جوابی دادن. بر خلاف سوال جوابهای معمول پاسخها شبیه هم نبود. هرکسی از ظن خودش به موضوع نگاه کرد. بعضی جدی و بعضی به شوخی. جوابها رو به اجمال کنار هم نوشتم. جواب نانوشته خودم رو هم گذاشتم کنار جواب بچه ها. بعد گفتم بیاین از دور به جوابها نگاه کنیم. در عین کثرت و تنوع بگردید دنبال نقطه مشترک. باز هر کس جوابی داد. تهش رسیدیم به "من" . می شد گفت محور همه ی جوابها "من" هر کس بود. بهره هایی بود که ما بخاطر فرصت محدود پیش روی منِ وجودی خودمون قرار میدادیم. چه اونهایی که رنگ و بوی معنوی داشت چه اونهایی که صادقانه پی لذت حداکثری بودن.بعد بهشون چندتا نکته گفتم اول اینکه "یک ماه مثالی" خودتون رو بگذارید پیش روتون. خوب بهش نگاه کنید. همهی ما هدف و بهرهای که از زندگی می خوایم ببریم، تو همین یک ماه خلاصه میشه. محرک ما همینهایی هست که تو یک ماه مثالی طلب میکنیم. ما یک ماه رو به اندازه یک عمر زندگی میکنیم. محرک های زندگی تون رو وجدان کنید. محرک های دیگران رو آینه در نظر بگیرید. آرزوهای دیگران و تن بزنید و امتحان کنید.دوم: من و شما نمی دونیم چقدر زند مهدی جان...

در نماز خانه شرکت منبری سه پله و شکیل بودکه می گفتند پیمانکار بعد از تمام شدن کارش از جیب خودش آنرا خریده و هدیه کردهو خودش چند سال قبل در سر زمین منی آسمان را بغل کردهشیخ روی منبر نشست و پیمانکار جنت مکان را یاد کرد و سفره روضه را گشودکلی رشک بردم به حال آقای پیمانکار خوف وجودم را گرفتکه از حیات من بعد از مرگ چه خواهد ماند؟اینهمه مصرف از دنیا ثمرش چیست؟ + تاريخ شنبه بیست و هفتم آبان ۱۴۰۲ساعت 10:46 نويسنده سلام | مهدی جان...